Chapter 309: พฤศจิกา 60

สวัสดีเดือนพฤศจิกายน 2560
ผ่านมา 8 วันแล้ว อัพของเดือนนี้ไป 4 เอนทรี่แล้ว แต่เพิ่งจะมาสวัสดี

เอาน่า…
วันนี้แหละ จะมาเล่าให้ฟังว่าเพราะอะไร

ช่วงต้นเดือน พ.ย. มันเป็นรอยต่อของเดือน ต.ค. ที่เราเพิ่งกลับจากญี่ปุ่น
ญี่ปุ่นครั้งที่ 3 นี้ มีเรื่องราวที่อยากเล่ามากมาย
มันเยอะจนทำให้เราสามารถเขียน 3 เอนทรี่เสร็จภายใน 1 วันได้

เพราะว่ากลัวจะลืมความรู้สึกเหล่านั้น
เพราะว่ากลัวจะมีเรื่องที่ทำให้อารมณ์เสียแล้วเขียนไม่ได้
เพราะว่ากลัวจะไม่มีบันทึกแบบละเอียดเก็บไว้

ดังนั้น จึงพยายามเขียนออกมา แต่เพราะเป็นบล๊อกเปิด ความละเอียดของเนื้อหาที่สามารถเขียนลงได้มันก็ยังมีความจำกัดอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นก็พยายามจับใจความสำคัญ และพยายามเขียนออกมาให้ละเอียดที่สุดเท่าที่คิดว่าสามารถลงได้ในบล๊อกเปิด ซึ่งเมื่ออ่านทวนดูก็พอใจอยู่นะ ก็พอใจกับการเล่าเรื่องของตัวเองอยู่ เพราะเมื่ออ่าน ๆ ไปมันสามารถเชื่อมกับรายละเอียดปลีกย่อยที่ไม่สามารถเขียนลงบล๊อกเปิดได้ ก็ทำให้ยกไปเขียนขยายความในพื้นที่ส่วนตัวจริง ๆ ได้

ด้วยเหตุนี้ ตั้งแต่ปลายเดือน ต.ค. เรื่อยมาจนถึงวันลอยกระทง (วันที่ 3 พ.ย.)
เป็นช่วงเวลาที่เรารู้สึกถึงอิสรภาพอย่างแท้จริง รู้สึกเป็นตัวของตัวเองอย่างแท้จริง
มันเป็น 1 สัปดาห์ที่วิเศษมาก

แต่เมื่อวันลอยกระทงผ่านไป
มีความรู้สึกบางอย่างกระซิบกับเราเบา ๆ ว่า “ความโชคร้ายกำลังมา(อีก)แล้วนะ”

ตอนนั้นมันยังไม่เป็นรูปเป็นร่างเท่าไหร่ ก็เลยยังไม่อะไร
แต่เมื่อวานนี้ มันเริ่มชัดขึ้นแล้วล่ะ ความโชคร้ายของเดือนพฤศจิกายนนี้นะ

เมื่อวานมีเรื่องที่เราไม่เข้าใจเกิดขึ้น
แล้วเราก็ไม่มีความกล้าพอที่จะถามแบบหักดิบออกไป
สุดท้ายก็เลยเก็บมาคิดมาก จนเมื่อคืนเกือบนอนไม่หลับ

นี่แหละ ความซวยที่กำลังเริ่มต้นขึ้น

มันทำให้เรารู้สึกเหมือน พ.ย. ปีที่แล้ว ที่ต้นเดือนเหมือนจะดี เหมือนจะมีความหวังว่าอะไร ๆ จะดีขึ้น แต่เมื่อวันเวลาไหลผ่านไปเรื่อย ๆ จนถึงปลายเดือน กลายเป็นความพีคสีดำที่โคตรโหดร้าย และเรารู้สึกว่าปีนี้ก็จะมีอะไรที่คล้าย ๆ กันเกิดขึ้นแน่ ๆ

เราไม่รู้หรอกว่ามันจะเป็นเรื่องอะไร
เราไม่รู้หรอกว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น
เราไม่สามารถบ่งชี้อะไรได้แน่ชัด
แต่เราบอกได้อย่างชัดเจนว่าความรู้สึกของเราไม่เคยพลาด โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับตัวเราเอง
เพราะฉะนั้น เราจึงพยายามบอกตัวเองไว้ว่า “เตรียมใจไว้ได้เลย”

แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะต้องระบายออกมา ด้วยการเขียนไว้ที่ไหนสักแห่ง
ปกติจะบ่นในทวิตเตอร์ แต่คราวนี้รู้สึกตัวช้าไปหน่อย เลยมาเขียนยาว ๆ ในบล๊อกละกัน

เราจะรอดู ว่ามันจะมีความโชคร้ายแบบไหนเกิดขึ้นบ้าง
ปีนี้เราโชคร้ายมาตั้งแต่ต้นปีแล้วล่ะ
(ไม่สิ ต้องบอกว่าโชคร้ายมาตั้งแต่ปลายปีที่แล้วต่างหาก)
เพราะฉะนั้น ถ้าจะโชคร้ายต่อไปอีกหน่อยจะเป็นไรไป

ก็อยากจะคิดให้ได้แบบที่เขียนไปเมื่อกี๊จริง ๆ อ่านะ
แบบว่าปล่อยแม่งเลย ทุกสิ่งทุกอย่าง
ถ้าวางทั้งหมดลงได้จริง ๆ คงจะรู้สึกเบาสบายดีไม่น้อย

นี่เราต้องปฏิบัติธรรมถึงขั้นไหน?
เรายังอยากกรี๊ดศิลปินที่รักของเราอยู่
เพราะงั้นคิดว่าคงยังวางได้ไม่หมดอย่างแน่นอน

.
.
.
.
.

เมื่อกี๊ถูกขัดจังหวะด้วยไอจีของโนดะซัง
ลงรูปผัดอะไรสักอย่างกับไข่ดาวไม่สุก
เห็นแล้วก็กรี๊ดค่ะ เพราะเราเพิ่งลงรูปทำนองเดียวกันไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้วเอง
คงชอบอาหารไทยมากจริง ๆ สิน๊าาา ฮ่าๆๆ .. น่ารักจัง

.
.
.
.
.

เห็นมั้ย? เราก็ยังกรี๊ดศิลปินที่เราชอบอยู่เรื่อย ๆ
จะให้วางทุกอย่างลงทั้งหมดในตอนนี้เราคงทำไม่ได้แน่ ๆ

แต่สิ่งที่เราอยากจะวางมากที่สุดในตอนนี้คืองานที่ทำอยู่ รวมถึงผู้คนที่นั่นด้วย
ไม่ไหวแล้วจริง ๆ มันเกินลิมิตที่เราจะทนต่อไปได้แล้วล่ะ เราอดทนมากเกินไปแล้ว
ถ้าทนต่อไปอีกเราอาจจะเป็นโรคซึมเศร้าหรือเป็นบ้าไปจริง ๆ ก็ได้

ไม่ต้องเข้าใจเราก็ได้ แค่ปล่อยเราไปก็พอ
อย่ามายึดติดอะไรกับเรานักเลย
ต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเองไปเถอะ อย่ามาเกี่ยวพันกันเลย
ได้โปรดดดดดดด m(_ _)m

ปล่อยฉันไปเถอะ

ความโชคร้ายของเดือนพฤศจิกายนนี้
กำลังเริ่มขึ้นแล้วล่ะ…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s