Chapter 300: เขียนความคิด… (ตอนที่ 4)

เรากลัว.. คนที่ไม่รู้จักความเงียบ

เรากลัว.. คนที่ไม่รู้ว่าความเงียบคืออะไร

เรากลัว.. คนที่ไม่ให้เกียรติแก่ความเงียบงัน

เพราะเรามักจะรู้สึกไม่สบายทั้งกายและใจเมื่ออยู่ในวงล้อมของคนเหล่านี้

เราชอบความเงียบ

เราชอบอยู่เงียบ ๆ

เราไม่ชอบสุงสิงกับใครจนเกินไป

เราไม่ชอบยุ่งเรื่องของใคร

เราไม่อยากรู้เรื่องของใครมากเกินความจำเป็น

แต่ในปัจจุบัน .. ในทุก ๆ วันของเรา

เรากลับพบเจอแต่คนที่ไม่รู้จักวางตัวเมื่อเจอความเงียบ

เรากลับเจอแต่คนที่ตีความความเงียบผิด ๆ

คนเราน่ะ ถ้าไม่คุยกันเลยสักคำมันจะตายเหรอ? 

…เราอยากรู้จริง ๆ!

ดูไม่ออกเหรอว่าเราไม่อยากคุยด้วย?

ดูไม่ออกเหรอว่ามันก็แค่บทสนทนาตามมารยาท?

ถ้าดูออกจริง ก็ไม่ควรสร้างบทสนทนาใหม่มั้ย?

เพราะว่าเราไม่ได้อยากคุยเล่นอะไรด้วยเลยจริง ๆ!

คนที่ไม่เข้าใจเรื่องแบบนี้ ก็คงมีเหมือนกันสินะ

แล้วท่าทางจะมีเยอะซะด้วย

น่าเบื่อจังเลย

ใช้ชีวิตของใครของมันไปตามปกติ

คุยกันแต่พอดี

คุยเท่าที่จำเป็น

ไม่ต้องมาทำตัวสนิทมาก

คนส่วนใหญ่ทำสิ่งเหล่านี้ไม่ค่อยได้ใช่มั้ย? 

ที่ที่เราอยู่ทุกวันนี้ เราไม่อยากสนิทกับใครที่นั่นเลยแม้แต่นิดเดียว

ไม่ต้องสนใจเราก็ได้ ไม่เป็นไรเลย

เราขอแค่คุณทำหน้าที่ที่รับผิดชอบให้ดีก็พอ

ทำงานของตัวเองให้ดีก็พอ

ถ้าคุยเรื่องงาน เรายินดีมาก

แต่นอกนั้น เราไม่โอเค

ถ้าคนมันจะไม่รู้ลิมิตในการคุยขนาดนี้

ไม่ต้องคุยกันเลยดีกว่า

มันน่าเบื่อ น่ารำคาญ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s