Chapter 291: R.I.P. Chester Bennington

เช้าวันนี้ (21 ก.ค.) แม่งเหมือนฝันร้ายแบบ 4 มิติ

ตื่นขึ้นมาเปิด LINE เห็นข้อความของกลุ่มเพื่อนสนิท
กับข้อความที่ขึ้นหัวเรื่องว่า “กี้ เชสเตอร์ตายแล้วนะ”

เพื่อนคนนี้เป็นแฟน LP เหมือนกัน
ดังนั้นสิ่งที่นางบอกไม่มีทางล้อเล่นแน่นอน

ณ จุดนั้น เราสตั๊นท์ไปเลย
พออ่านข้อความต่อ ๆ มายิ่งสตั๋นท์เข้าไปใหญ่
เพื่อน ๆ ที่เหลือในกลุ่มมาพูดคุยในทำนองเดียวกัน
เราเป็นคนสุดท้ายในกลุ่มที่รู้เรื่องนี้

ประเด็นคือมันเป็นข้อความแรกในตอนเช้า
และเรารู้เลยว่าวันนี้ต้องเป็นวันที่หม่นหมองทั้งวันแน่ ๆ

I feel NUMB <– ความรู้สึกนี้เลย

พอตั้งสติได้ ก็ตอบกลับไป
แล้วจากนั้นก็ไปหาข่าวอ่าน
ไปหาคำยืนยันนั่นแหละ ถึงแม้จะรู้ว่าเพื่อนไม่โกหกอยู่แล้วก็ตาม

อ่านข่าวของ CNN ก็ว่าเศร้าแล้วนะ
แต่พอได้อ่านทวีตของ พี่ไมค์ ชิโนดะ เท่านั้นแหละ
เราช็อคไปเลย

เฮียไมค์พูดชัดเจนมาก ตรงประเด็นมาก
เฮียบอกว่า “ผมช็อคและใจสลาย แต่มันเป็นเรื่องจริง แล้วทางวงจะประกาศอย่างเป็นทางการอีกครั้งเมื่อพวกเราพร้อม”

โฮ~~~~ ตรงคำว่า “It’s true” และ “…when we have one” มันบาดใจเรามาก
มันทำให้รู้สึกว่าทุกคนในวงก็พูดไม่ออกเหมือนกันกับเรื่องนี้
แค่จะประกาศอย่างเป็นทางการยังต้องขอเวลาทำใจเลย
ไม่มีใครอยากเชื่อว่านี่คือเรื่องจริงเลย

เรายังคิดเลยว่าอยากให้มันเป็นแค่เรื่องโกหก หรือเรื่องล้อเล่น
เราอยากคิดว่าวันนี้เป็น April Fool’s Day
แต่มันไม่ใช่ไง มันไม่ใช่เลย ทุกอย่างมันชัดเจนอยู่แล้วว่านี่คือเรื่องจริง

เราเสียใจมาก
ป๋าเชสเป็นศิลปินอีกหนึ่งคนที่เรารักมากกกกกกกกกก
ถ้าถามว่าเราชอบใครที่สุดใน LP เราตอบแบบไม่ต้องคิดเลยว่าเชสเตอร์
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่เห็นครั้งแรกก็ชอบเลย เท่มาก เก่งมาก สุดพลังมาก

ไม่เคยคิดว่าศิลปินที่ตัวเองรักจะมาจากไปในรูปแบบนี้
มันยิ่งกว่าอุบัติเหตุหรืออะไรทั้งหมด
มันเหมือนเป็นสิ่งที่เค้าคิดมาแล้ว เตรียมใจไว้แล้ว
แต่เราไม่ได้เตรียมใจกับเรื่องนี้เลย .. เราเสียใจ (T_T)

ได้ยินว่าสาเหตุมาจากโรคซึมเศร้าของตัวป๋าเชสเอง
อันนี้เราเข้าใจ เค้าคงรู้สึกหมดหนทางจริง ๆ ตั้งแต่ที่เพื่อนสนิทเค้าจากไปเมื่อเดือนพฤษภา
เราก็ไม่รู้อะไรมากนักหรอก แต่เดาว่าคงเป็นเพื่อนที่เข้าใจกันและกันมาก ๆ
พอคนที่เราไว้เนื้อเชื่อใจที่สุดจากไปอย่างไม่มีวันกลับ มันก็คงจะเคว้งมากทีเดียว

และอีกเรื่องที่ได้ยินมาว่าอาจเป็นหนึ่งในสาเหตุด้วยนั่นก็คือเรื่องแอนตี้แฟน
คือกลุ่มคนที่ไม่ชอบแนวทางดนตรีของ LP ยุคหลัง ที่มันป๊อปเกินไป
ไม่ชอบไม่พอ แต่ยังตามไปชูป้ายด่าศิลปินตามโชว์ต่าง ๆ อีก
แล้วก็คงมีส่งข้อความด่าทอไปให้วงด้วยเป็นระยะ ๆ ตามแบบฉบับของแอนตี้แฟน

ถ้านี่คือหนึ่งในสาเหตุด้วยแล้วล่ะก็ เราคิดว่าเราคงให้อภัยไม่ได้เป็นอันขาด
เราไม่ชอบเลยกับพฤติกรรมแบบที่ ตัวเองไม่ชอบเค้า แต่ก็ตามไปทำร้ายเค้า
ไม่ว่าจะเป็นการทำร้ายแบบใดก็ตาม แต่มันก็คือการทำร้าย ไม่ว่าจะร่างกายหรือจิตใจก็เถอะ

คือถ้าไม่ชอบงานเพลงของเค้า ก็เพิกเฉยไปไม่ได้รึไง??? ก็เลิกติดตามไปสิ ทำไมต้องตามไปทำร้ายกันด้วย!?
คนเรามันจะว๊ากกันได้จนแก่เฒ่าเลยรึไง? ทำไมไม่คิดบ้างว่าผลงานก็โตตามอายุนั่นแหละ
ไม่ชอบก็ไม่ต้องฟัง ไม่ต้องตาม ไม่ต้องซื้อ ถ้าจะไม่เปิดใจขนาดนั้นก็ปิดตัวเองไปเลยสิ!!
หรือที่แสดงออกเพราะอยากเรียกร้องความสนใจ?? คงเป็นแบบนี้สินะ พวกแอนตี้แฟนเนี่ย!!

คือเราโกรธมากทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้
การที่ศิลปินเปลี่ยนไปตามกาลเวลา ตามอายุที่มากขึ้น มันเป็นเรื่องธรรมชาติรึเปล่า?
อาจมีบางคนที่ไม่เปลี่ยน นั่นก็เป็นเรื่องของแต่ละบุคคลรึเปล่า?
จะให้เค้าเป็นไปตามใจเราได้ยังไง? ในเมื่อเรายังไม่ยอมเปลี่ยนตามที่คนอื่นบอกเลย!

งานศิลปะมันคือการนำเสนอตัวตนของศิลปิน ถ้าเค้าเปลี่ยนไปในแบบที่เราไม่ชอบ เราก็แค่เลิกชอบ ก็เท่านั้น มันไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย ไม่เห็นต้องตามไปด่าไปว่าเค้าเลย อยากด่าก็ด่าคนเดียวสิ อย่าทำให้คนอื่นเดือดร้อน!!!!

เราเสียใจที่ป๋าเชสเลือกลาจากโลกใบนี้ไปด้วยวิธีนั้น
เราเสียใจที่แม้แต่เพื่อนร่วมวงหรือแฟน ๆ ที่รักเค้ามากก็ช่วยอะไรเค้าไม่ได้
เราเสียใจที่เค้ารู้สึก “พอแล้ว” กับโลกใบนี้เร็วจนเกินไป
เสียใจที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลยจริง ๆ 😥

วันนี้กลายอีกวันที่เศร้ามาก ๆ
ศิลปินหลายคน ทั่วโลก ต่างเสียใจกับการจากไปอย่างกระทันหันนี้
แฟนอีกหลายคนทั่วโลกก็เช่นเดียวกัน (T_T)

อัลบั้มใหม่ของ LP – One More Light ไพเราะมาก
เราเพิ่งจะได้ฟัง และเราก็ไม่เห็นว่ามันจะแย่ตรงไหนเลย
แค่มันไม่ใช่ร็อกหนักเหมือนยุคแรก ๆ ของเค้าก็เท่านั้น
มันก็ออกจะเหมาะกับ LP ในตอนนี้ .. represent ความเป็น LP ในปัจจุบัน

โอ๊ย! เราเสียใจมาก
เรารู้สึกอยากร้องไห้ตลอดวันเลย
ไม่อยากคุยกับใคร
ไม่อยากไปทำงาน
อยากนอนร้องไห้อยู่ห้องคนเดียว

ใครจะว่าเราบ้าหรือเว่อร์ก็เอาเถอะ
ก็เค้าเป็นศิลปินที่เรารักมากนี่นา!
เพลงของเค้าช่วยเราเอาไว้นับครั้งไม่ถ้วน
ไม่ว่าจะเพลงในยุคแรกหรือยุคนี้ ล้วนมีความดีงามในตัวของมันอยู่ทั้งนั้น
แล้วก็ช่วยเยียวยาจิตใจและความรู้สึกของเรามาจนถึงทุกวันนี้
ซึ่งส่วนสำคัญของเพลงที่ทำให้เราตามฟังมาจนถึงปัจจุบันก็คือน้ำเสียงของป๋าเชสนี่แหละ

วันนี้ฟัง LP แล้วน้ำตาจะไหล
พอได้ยินเสียงป๋าเชสแล้วเราก็รู้สึกเหมือนเค้ายังอยู่
สิ่งที่รู้มาเมื่อเช้าเป็นเรื่องโกหก .. อยากให้เป็นแบบนั้นจังเลย

ตอนนี้นึกไม่ออกเหมือนกันว่า LP ต่อจากนี้จะเป็นยังไง?
ทัวร์คอนเสิร์ตที่กำลังจะมีขึ้นปลายเดือนนี้จะเป็นยังไง?
คงต้องยกเลิกใช่มั้ย? มันคงไม่มีใครมีอารมณ์จะทำอะไรบันเทิง ๆ หรอกมั้ง?

วันก่อนยังคิดอยู่เลยว่า นี่ก็ถึงเวลาแล้วที่ LP จะมาไทยรึเปล่านะ?
ล่าสุดปี 2011 แล้วก็ไม่ได้มาอีกเลย ตอนนี้น่าจะมาได้แล้วมั้ง
แต่พอเชสเตอร์จากไป ความหวังคงดับวูบไปแล้วล่ะ เฮ้อออ เสียใจที่สุด 😥

วันนี้เรายังทำใจไม่ได้หรอก ขอบอกเอาไว้ตรงนี้เลย
เรายังไม่สามารถทำใจยอมรับการจากไปอย่างไม่มีวันกลับนี้ได้จริง ๆ ณ ตอนนี้

…………

Rest in peace, Chester Bennington.
Wish there’s “no more sorrow” in wherever you are right now.
I’ll always miss you.
And, thank you so much for all of what you’ve done.
m(_ _)m

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s